How About Gays?

Men who like men, as well as the women who DO like their own kind. It may sound weird and silly to us but it’s true. No one could ever deny it – that there is something strange in our society. It’s the people who are considered a significant person.

Boys Who Like Boys and The Conversion speaks about many gays, may it be a female or a male, a closet or a cross dresser, or what. The ten gaydars were present in the texts. It also speaks of our environment. Yes, they are afraid of men, instead of women. They do not have interest with the opposite sex. Maybe it can be also determined on the choice of music, or movies as well. It is also seen in their gestures, lifestyles, as well as their habits. There is one question left: How could possibly happen to them? Simply because of three things.

It’s inherited. Yes, it is on the genes. In the text The Conversion, the three uncles of the narrator were gay like him. And it so happened that his father hates gays. In fact, he was drowning so many times into the water put in the drum that is rusty and deep. His father wants to be convinced that his son was a man. But he’s not. He’s not satisfied. But upon his demise, the son realized that there was already a change in his life. But he’s not contented. Even satisfied, he’s not. The narrator sees that there was a missing part of him (should it be “her”?). He indeed had a family by that time, but he treats her wife very badly. Being uninterested with a woman is present – an obvious gaydar.

It’s adapted. The fact that you are in the middle of the crowd of gays but you can be able to withstand it says that you are a man. But not for a gay. He is very much afraid of his kind. Much especially to those men who treats gay as a threat to the society. In the text Boys Who Like Boys, much of the gays mentioned there were afraid of men. Oh, and not only that, they are very much aggressive than women in seducing them.

And thirdly, it is influenced by media. We are now living in a world full of gadgets and gizmos around us. And even the internet, it shows us all about homosexuality. In this case, this proves that their kind can either be discriminated or treated with respect. Therefore, technology plays a dual role on treating them.

In my own view, in this country where patriarchal society exists, gays may be also included as a part of the community. They are people like us. They also have emotions. They can also easily be hurt, too. I think we should must be careful in socializing with them, for they are also sensitive to the needs of others as much to themselves.

Nakaraan

Luhang patuloy ang pagpatak...

Kaloobang nababagabag...

Habang binabalik-tanaw ang aking nakaraan.

Hindi ko lubos maunawaan

Kung bakit at paano nalagpasan.

Sumasagi pa rin sa aking isipan...

Mga lungkot at kapighatian...

Tinig ng nagugulumihanan.

Sigaw ng nangangailangan.

Nagpaalala ng aking nagdaan.

Nakaraang tila walang katapusan...

Ngunit ngayon...

Kalooban ko’y payapa na.

Pag-asa ko’y nadaragdagan pa.

Kahilinga’y unti-unting naisasakatuparan.
Pangarap na inaasam ay nakakamtan.

What a Wonderful Dream!

What a wonderful dream!
    A big exquisite mansion
    with bosses and some
professionals inside it,
sharing about their lives.

What a wonderful dream!
    A long, long dining table
    that seem to be a buffet --
full of foods, from appetizer,
to main dishes and desserts.

Seeing yourself riding a car,
    With the person you love,
    wearing the ring you gave
her during your engagement
giving up your whole self?

Taking a glimpse of your past,
    full of hope, optimism, pride,
    that your plans will be done.
Is it really what you prepared?
Is it really what you need to be?

A fantasy full of reality
    A lie with a hidden truth,
    and a truth with a hidden lie
Is indeed a naked truth --
a reality full of fantasy!


--shieperez03 :)

The First Love

The first glimpse
...your eyes sparkled

The first touch
...your heart poundered

The first embrace
...your emotions flowed

The first kiss
...your lips felt warmth

...your wish come true
as you lay at night with him

...you shatter into pieces
when you woke up to see the NAKED TRUTH!

...the love you once had
had left you with nothing. :-|



--shieperez03 :)

Mansyon

Magkahalong lungkot at pananabik ang naramdaman ni Mila nang nalaman niya na lumipat na ng tirahan ang kaniyang buong pamilya. Maraming sumagi sa kaniyang isipan... Kaya naman, nang narating na niya ang lugar na iyon, bumalik sa kaniyang alaala ang mga nakaraang pangyayari na nagpabago ng kalagayan nila ngayon.

Hindi biro ang sila ay magpalipat-lipat ng tahanan. Maraming pakikisamahan, at higit sa lahat, isa sa pinakamalaking gugulin sa pamilyang Seperidad ay napupunta sa kanilang pag-upa. Kaya naman sa hindi maiiwasang pagkakataon ay laging naiisip ng dalaga sa paglipas ng mga araw ang tahanang matagal na niyang pinapangarap –– ang tahanang magbibigay sa kanila ng walang hanggang kaligayahan, kapanatagan at kapayapaan.

Sa mga nakaraang araw ay hindi nakasama ng mga magulang si Mila dahil nasa pangangalaga siya ng kaniyang mga kamag-anak. Pinili nilang ipagpatuloy ng dalagita ang ikaapat na taon sa hayskul kapiling ng lolo’t lola niya. Ngunit sa kasamaang palad, sa isang pagkakamali lamang ay pinauwi si Mila at pinagbakasyon pansamantala. Dahil dito, may mga mahahalagang bagay siyang dapat sana ay nagawa ngunit naipagpaliban dahilan ng di-inaasahan. Halos gabi-gabi’y hindi siya makatulog at palaging lumuluha, sa pagnanais na makabalik sa dating kinalalagyan. Gumawa si Mila ng paraan upang muling makabalik sa lugar na pinanggalingan.

“Hindi pa ito ang tamang panahon na dapat ay nandito ako. At lalong hindi pa ito ang tamang oras para sa mga bagay na ito...” ang tanging nasabi ni Mila sa kaniyang sarili. “...ang lalong mahalaga, ay kung papaano ko magagawa ang mga bagay na dapat sana ay nagawa ko sa mga nakaraang panahon...” Lubos na nagsisi si Mila sa kaniyang mga nagawa niyang pagkakamali, kaya naman, ipinangako niya na sa kaniyang sarili na hindi na mauulit pa ang mga ganitong pangyayari.

Sa kabutihang palad ay naipagpatuloy ni Mila ang kaniyang pag-aaral. Nagbunga naman ang lahat ng kaniyang mga pinaghirapan.  Nang siya ay nagtapos sa hayskul, siya ang pinangaralang “Ikalimang Karangalang Banggit”. Dahil dito, lubusan siyang nagpapasalamat sa natuklasan sa kaniyang sariling isa ito sa mga biyaya ng Panginoong Diyos sa kanilang buhay.

Ang Kaibigang Mapaninlang

Sadyang napakabilis nga ng mga pangyayari sa buhay ni Helen. Dalawang taon lang ang nakararaan mula noong may nakilala siyang kaibigan. Noong una’y lubusan ang suportang ibinibigay nito sa kanya, katunayan nito’y bukod sa kanyang pamilya ay isa ito sa mga taong pinagkakatiwalaan niya ng kaniyang mga plano. Naisip noon ni Helen na mas magiging madali para sa kaniya na makapasok sa paaralan na talagang gustung-gusto niyang pasukan kung hihingi siya ng isang backup dito.

Laking tuwa nito nang malamang natanggap si Helen sa pamantasang iniaalok nitong pasukan. Anito, “Alam mo Helen, sobrang proud na proud ako sa’yo. Kung sakaling magkaproblema ka ay nandito lang akong parati para tulungan ka.”

O, ‘di ba? Mabubulaklak na mga kataga, ano, ha? Kung tutuusin, kung ibang tao si Helen ay agad na niyang pinagdudahan ang mga sinasabi nito. Pero dahil sa likas na mabait si Helen ay agad niya itong nakapalagayang-loob.

Nakatutuwang isipin na hindi agad mag-iisip ng kung anu-ano ang ngayong 17-anyos na dalagitang ito. Dahil walang masyadong karanasan si Helen sa pakikipagkaibigan ay parang wala lang sa kanya ang mga kakaibang kinikilos at iniisip ng kaibigan. Pero noong ikuwento niya [ang kaibigan] sa mas malapit niyang kaibigang si Miyuki, biglang nalito si Helen. Doon niya natuklasan na mas malalim ang pagkakakilala ni Miyuki [sa taong pinag-uusapan nila] kaysa pagkakakilala ni Helen dito.

Noong una ay hindi agad pinaniwalaan ni Helen ang sinasabi ni Miyuki na may masama itong pakay sa kanya. Ngunit simula noong maaksidente ang dalaga at ang misteryosong kaibigan nito na muntikang maging mitsa ng kaniyang pagkamatay ay natauhan na rin si Helen. Isa sa mga senaryong gumising sa kanya ay noong akala niyang hihingi ito ng tawad sa kanya ngunit nagkamali siya. Katunaya’y nilayuan pa siya nito, dahil lamang sa aksidenteng kinasangkutan nila.

Simula noong trahedyang iyon ay lubusan na ang pag-iingat ni Helen sa mga taong kakaibiganin niya. Ipinangako niya sa sariling magiging matalas ang kaniyang pakiramdam sa pagbabasa ng pag-iisip ng mga taong pakikisamahan niya. Salamat kay Miyuki, kung hindi dahil sa pagmamalasakit nito ay napabilang sa mga taong napatay ng isang kaibigang mapaninlang.

Ang Isang Ekspresyon ay Mayroon Ding Limitasyon.

Para sa akin, ang isang ekspresyon ay ‘malayang pagpapahayag ng mga saloobin ukol sa napapanahong paksa o isyu, mapa-personal man ito o sosyal, emosyonal, ispirituwal o panlipunan. Sa pamamagitan nito, maipaparating nito ang isang mahalagang mensaheng dapat mabigyang-pansin.

Sa kasalukuyan, marami tayong ekspresyong naririnig at nakikita na kung minsan ay hindi nakasusunod sa pamantayang ipinatutupad ng mga may-kapangyarihan.

Katunayan, sa mahigit isang taon kong pamamalagi sa De La Salle-College of Saint Benilde (DLS-CSB), ay nagamit ko ang mga paraan ng pagmamasid na natutunan ko noong ako ay nasa hayskul pa. Agad kong nakita ang mga pagkakaiba sa pagitan ng mga mag-aaral sa mga gusaling nagsilbing pangalawang tahanan ng mga Lasalyano. Masasabi kong nasa hanay ng School of Hotel, Restaurant and Institution Management (SHRIM) ang mga pinakadisiplinadong mag-aaral. At noong ako ay minsang magklase sa Angelo King International Center (AKIC) noong Nobyembre 5 ay mas lalo kong napatunayan na tama ang natuklasan ko.

Maging ang kalapit nating paaralan, ang Pamantasang De La Salle, ay hindi ko rin pinalagpas. Mula noong Setyembre 2009, tatlong buwan kong pinag-aralan ang kilos, galaw at pananamit ng mga mag-aaral doon. Unang nakatawag ng pansin sa akin ang isang estudyanteng naka-sleeveless tank top at bigla kong naalala ang Student Handbook na matagal ko nang hinahanap. Bukod pa rito, nakaagaw rin ng aking atensyon ang isang estudyanteng lalaki na naka-tsinelas lang. Naisip ko tuloy na “hindi masyadong pinagbabawalan ang mga mag-aaral ng DLSU na magsuot ng ganoon, taliwas sa mahigpit na ipinatutupad ng DLS-CSB.” Sana nagkamali ako ng konklusyon ukol sa bagay na iyon.

Balikan natin ang Benilde. Masaya sana ako’t mayroon na akong klase sa gusali ng School of Design and Arts (SDA) ngunit naalala ko ang pagmamasid na ginawa ko roon. Bagaman hindi pinagko-corporate attire ang mga mag-aaral doon, tulad ng mga estudyante ng SHRIM, School of Management and Information Technology (SMIT), School of Multidisciplinary Studies (SMS) at School of Professional and Continuing Education (SPaCE), natuklasan kong napakaraming mga mag-aaral ng SDA ang lantarang lumalabag sa Dress Code na ipinatutupad ng Office of Student Behavior (OSB). Tila ba mga walang pakialam ang mga naroon kung ano ang isinasaad ng Student Handbook. Wala ring pakialam ang iba kahit pa ipa-DO sila. Ang tanging dahilan: Upang ilabas ang kanilang ekspresyon. Upang maipakita nilang IBA SILA. Unique, kumbaga.

Sa puntong ito, dapat tayong maging mapanuri sa ating mga ekspresyon, lalo na’t may mga pagkakataong hindi natin namamalayang lumalagpas na pala tayo sa ating mga limitasyon, dahilan upang maabuso natin ang karapatan natin sa paglalabas ng ating mga saloobin. Higit sa lahat, dapat nating alalahanin na ang isang ekspresyon ay may pamantayan ding sinusunod. Ito ay nararapat ilagay sa isang maayos na paraan.

Kaya sa mga kasama ko sa Student Council (SC), bilang bagong kasapi nito ay nananawagan ako na kung maaari ay maging mapagmatiyag tayo sa ating paligid at paalalahanan natin ang mga nakakalimot sa mga tuntuning ipinatutupad sa ating pamantasan. At higit sa lahat, nawa’y magsilbi tayong magandang halimbawa sa ating kapwa upang mapaunlad ang kaayusan at disiplina sa loob at labas ng Benilde.

Damdamin.

Bakit nga ba hindi natin naririnig,

Patak ng luhang may nais ipahatid?

Mensaheng wala pang nakababatid,

Wala na bang lakas, kanyang tinig?

Damdaming sadyang nag-uumapaw,

Damdaming sadyang di mapapanaw,

Sa ating harapan, sa ‘ti’y sumisigaw,

Bakit nga ba hindi natin matanaw?

Hirap, luha, pighating walang hanggan,

Sa ating mundo’y ating makakamtan,

Tunay, tunay, di nga natin ito maiiwasan,

Pagkat ito sa daigdig ang sa ati’y nakalaan.

Kailan nga ba natin mararamdaman,

Ang tunay na ligaya’t kapayapaan?

Pangarap na matagal nang nais maratnan,

Ito nga ba’y atin pang makakamtan?

How Did NSTPCWS Immersion Made Me Change (My Final Reflection Statement)

I never expected the National Service Training Program-Civil Welfare Service (NSTPCWS) immersion to be too significant for me as a person. Why is this so? It so happened that I really have to prepare for this, because for I believe that this immersion will be a significant part of my preparation for my dream as a successful professor. Honestly, I feel very anxious for every unsatisfied need of the kids, especially those whom I am handling/teaching. They thought that I was very timid enough to fulfill these responsibilities to them. But luckily, I was able to cope up with them, knowing there is somehow, uniqueness instilled in their personalities.

The events that became very significant to me were, the times I have to inform my groupmates of what to do. As a team, we really are expected to a big success in this immersion. But, as we all know, it takes a lot of time, money, big effort, sacrifice, industry and team work. I really tried not to establish favoritism among my team and the kids in Asilo de San Vicente De Paul (ASVP), still, I find myself being fond of the few that I have met in the immersion (especially, on the part of the ASVP kids). Reyna (whom I fondly call “Reyn”), has a lot of questions to ask. I really love her curiosity, especially if the questions she usually ask are about De La Salle-College of Saint Benilde (DLS-CSB). Jennalyn (or also “Jen”), on the other hand, has a lot of stories to tell. From her favorite subjects to the places they have traveled to te things they love to do and their experiences in high school life … whew! That was totally cool! All I could say is, I think I have established personal attachments to them.

Anyway, there are somehow problems arising in the immersion. First, even though I have already informed my groupmates about the schedule, our main problem is the attendance. Why, because some of us, if not late, have incurred an absence since the third meeting came. While I am writing the draft of this final reflection paper, the maximum hours we have attended so far was only 21 hours (there were 3-4 hours left for us to consume). Secondly, another problem arising was the submission of all requirements. Aside from the fact that only three of my groupmates were my classmates in other subjects (JM in RECONSE under Sir Maynard Tamayo; Ash in PETRIID under Miss Nitz Perez-Papa; and Simon, in FILIP13 under Miss Leticia Sebrio). Well, I could hardly find time informing them personally, because of my busy schedule. Despite of these problems that have something to do with time (well in that case, we really have to improve our time management, huh!), I am trying my best to involve myself in this significant experience that I am undergoing by keeping them to date, making them one of my priorities, and keeping my notebook-and-pen with me all the time.

All of the Benildean Core Values (BCVs) were present in the immersion. Deeply rooted in faith is emphasized when my students made me act the way I should, not only being a Lasallian-Benildean student, but also, most importantly, as a member of the true Iglesia ni Cristo or Church of Christ. Creativity was distinctive in activities such as drawing, problem solving, spelling bee, pinoy henyo, so on and so forth. Professional competence was always present every time our team incurs a complete attendance and does a good job every meeting. Being appreciative in individual worth applies to a team who respects the uniqueness of every students and being socially responsible refers to a group who wholly addresses the needs of every individual child. Sense of nationhood or being a Filipino in ideals refers to people who do not only acknowledge people who are noted for valiance, skills and competence, but also respect their personalities, value them as they are and most especially, recognize their authority. I have learned to be more aware of time, more prepared, and more creative in setting my own personal long-term goals. Also, I am learned to establish healthy relationships with my kids and my groupmates as well.

As I have seen and met them for weeks, I observed that poverty has a lot to do with the kids. In what ways I could prove it? Well, first, they cannot afford to study in a private primary or secondary school they desired. Second, maybe poverty made the parents decide to leave the children after Asilo’s supervision, because they believed the children’s lives will be a lot much better if they were taken good care of the people they thought, who would have a lot more knowledge, and would have provided them a good education. It made me inspire to study even better. It made me realize that I will be forever grateful to my family and relatives, for giving me a chance to continue and pursue my tertiary education. They also inspire me of their faith, as well as the things they always provide me every day.

So far, I have undergone these trainings, not only because, as I have mentioned, it has a lot of to do with my preparation for my prospective career as a professor in De La Salle University-Manila, but also, my communication skills when I enter a prestigious company or put up my own business.

So now, you are asking me how did this whole experience change me? Simply put, it improved my self-esteem, I learned to adapt on a new environment, to communicate with others, and to be more sensitive in others’ needs. It also enhanced my leadership skills. Most importantly, I have experienced to share my faith with others.

I am also thankful that De La Salle-College of Saint Benilde (DLS-CSB) has given me a chance to be his scholar-grantee, learning that this experience will make me grow up even a lot much better as a person, who is a Lasallian at heart, Benildean in Values, and CHRISTIAN in SPIRIT. And last, but not the least, I am forever grateful to GOD, for giving me a whole lot more experiences for them to be shared with others, and for giving me everything I have right now!

Ikaw Lamang (Awit para sa FILIP13)

(hango sa himig ng White Love Story:

Coffee Prince OST)

I

Di mawala sa isipan ko

Alaala ng ating pinagsamahan

Sa aking isipan

Laging ikaw ang hanap

II

Nais ko mna malaman mo

Walang hanggan

ang tunay na nararamdaman ko

para sa’yo, o giliw ko

Koro:

Ang pag-ibig ko

ay para lang sa iyo

Sana ay dinggin ang awit ko

O ikaw lamang

ang tanging nasa puso ko

Huwag nawa sana

akong iiwan nang nag-iisa

Ikaw lamang

Ang tanging iibigin ko

III

Aking kinatatakutan

‘Di malaman

kung ano ang aking gagawin

kung ika’y malayo sa akin

(Ulitin ang Koro)

Koda:

O ikaw lang ang

tanging nilalaman ng isip ko

Ikaw lamang

Ang tangi sa buhay ko

Ang tanging iibigin ko

Ang Nakaraan ... (Isang Maikling Kuwento)

Isang kilalang empleyado ng Pamantasang De La Salle sa Maynila si G. Rio Miranda. Ngunit, pilit niyang tinatakasan ang kaniyang madilim na nakaraan. Labing-anim na taon na ang nakararaan mula nang siya’y lumagay sa tahimik, sa pag-aakalang mapapagaan nito ang suliraning kaniyang hinaharap – ngunit sa halip na makatulong iyon sa kaniyang pagbabagong-buhay ay mas lalo siyang binubulabog ng mga sumunod na nangyari sa buhay niya.

Ito ay dahil sa ang kaniyang nag-iisang anak na si Felize, 16 taong gulang, na Brother President Scholar sa nasabing pamantasan, ay nagdududa sa tunay na pagkatao ng kaniyang ama. Dagdag pa rito ang pagkakaibigang nabuo sa pagitan ng dalaga at ng kamag-aral nitong si Samuel Morris Park, na noong mga panahon na iyon ay 17 taong gulang na.

Bukod kay Samuel, unang nakilala ni Felize sa pamilya ng mga Park ang mga kapatid nito. Buong kagalakan niya noong malamang ang isa sa mga ito ay ipinangalan kay San Juan Bautista de La Salle. Sa kabilang banda, buong pagtataka naman ang naramdaman ng kaniyang puso nang hindi masiyahan ang ama sa ibinahagi niyang kuwento ukol sa pamilya ng mga Park.

Samantala, napakiramdaman ni Rio na mas lalong bibigat ang mga problema niya kung makikipaglapit pa si Felize sa pamilya ni Samuel, kaya nagpasiya siyang higpitan ang dalaga. Sinong ama ba naman ang nasasaktan kapag nakikita niyang nahihirapan ang kalooban ng kaniyang anak? Ngunit masakit man din ito para kay Rio, kailangan niya lang namang pairalin ang kaniyang pagiging ama. Nais lamang niyang maging patas. Ngunit tiyak na hindi ito kailanman mauunawaan ni Felize, lalo na’t nakasalalay rito ang ikakikilala sa kaniya ng kaniyang unica hija.

Ngunit hindi natutulog ang Diyos sa kaniyang mga nakaraang pagkakamali. Sadyang ipinaaalaala na sa kaniya ang kaniyang naging kabuktutan. Mga gawang di niya akalaing magagawa niya. Katunayan, paulit-ulit nang sumasagi sa kaniyang isipan, kaugnay ng kuwento sa kaniya ni Felize, ang mga nasirang pangarap nila ng kaniyang dating katipan 17 taon na ang nakalilipas.

Dahil na rin sa labis na paghihirap ng kaniyang kalooban sa pagkawala nito, inalam ni Rio ang tunay na nangyari. Ang huling nabalitaan niya, nagdadalantao ito nang ikasal at nanganak makalipas ang siyam na buwan. Dahil sa nalamang ito, nagkaroon siya ng pag-asang baka siya ang ama ng dinala nito habang inihaharap ito sa tribuna.

Dagdag pa sa kaniyang mga pasanin ang biglang pagbabago sa pakikitungo sa kaniya ng kaniyang nag-iisang anak. Naging matigas na rin ang ulo nito. Katunayan, ipinagpatuloy nito ang pakikipagkaibigan kay Samuel. Kaya naman isang araw, nagpasiya siyang hanapin si Samuel para ito’y pagsabihan na layuan ang kaniyang anak.

Ngunit iba ang kaniyang inaasahan. Nang makita ang taong pinaiiwasan niya kay Felize ay nakaramdam ito ng lukso ng dugo.

“Napakaliit nga naman ng mundo”, ani Rio. “Nilalapitan na rin ako ng pagkakataon. Ano itong nararamdaman ko? Nakikinita kong may kailangan pa akong malaman tungkol kay Samuel at sa pamilya niya. Kailangan ko nang kumilos!”

Pagkakataon nga naman. Muli niyang nakita si Samuel makalipas ang dalawang araw. Sa layuning makilala pa ito ng husto ay inalok niya itong sumabay sa kanilang mag-ama sa kotse niya. Dahil kilala na siya nito at malapit sa kanya ang kamag-aral na si Felize ay iniisip ni Rio na mapapapayag niya rin ito. At ganoon nga ang nangyari.

Nang narating nila ang simpleng tahanan ng mga Park, ay bumaba na ng sasakyan ang tatlo. Sa paglabas ng Rio ng sasakyan, ay may bumulaga sa kaniyang harapan. Para kay Rio, pamilyar ang taong nilapitan ni Samuel. Tinitigan niya itong maigi. Tama. Tama. Kilala niya ito di lang dahil ina ito ng binata.

Noong batiin niya ito, nagtinginan ang dalawang mag-aaral ng DLSU.

“Kilala mo ang Mommy ko?” buong pagtatakang tanong ni Samuel.

Sadyang mapagbiro ang Tadhana, di lang para kay Rio, ngunit mas lalo para sa taong nakaharap nito.

Sa paghaharap nina G. Rio Miranda at Propesor Chin-Chin Park, nasaksihan ng kanilang mga anak ang mala-korteng pagtatalo nila. Napakiramdaman ni Miss Chin-Chin na muling nag-init ang kaniyang dugo sa ama ni Felize matapos ang 17 taon niyang pananahimik.

Kahit anong pilit nilang pagtakas sa madilim na nakaraan, siya namang pilit na nagbabalik ito para sa kanila.

Ang Kabang Naramdaman

Nakadama ako ng kaba sa mga oras na ito.

Wala naman akong nakitang nakakatakot na aswang, o manananggal.

Wala naman akong nakikitang kakaiba sa mga pamilyar na mukha sa paligid ko.

Wala rin naman akong naririnig na tunog ng agunyas.

Wala akong natatandaan na taong nakaaway ko sa nakalipas na bente-cuatro oras.

PERO … bakit ako nakakaramdam ng kaba?

Siguro, sa guni-guni o sa pag-iisip ko lang.

PERO … hindi nga eh!

Wala naman akong maalalang nakakatakot na napanaginipan ko kagabi!

Maaga pa naman akong nagtungo rito sa Benilde.

Dito sa pagkaganda-gandang gusali ng SDA.

Nagkukumahog pa ako papasok ng campus, sa takot na baka maiwanan ako ng elevator.

Maya-maya pa, nakita ko ang di-mahulugang karayom ng mga tao.

“Teka sandali! Anong pinagkakaguluhan ninyo rito?”

Iyun nga lang, tila mga taingang-kawali ang mga kausap ko, kaya iniwanan ko na.

Pinuntahan ko na ang aming propesor sa loob ng klasrum.

Hanggang sa loob, di rin mahulugang karayom ang mga naroroon.

Bukod sa mga kaklase ko, naroon din ang mga iba pang mag-aaral na tulad ko, ay umaasang mataas ang gradong ibibigay sa akin ni Prof.

Pero ang tanong: Karapat-dapat nga ba talaga akong tumanggap ng mataas na marka mula sa kanya?

Ilang sandali pa, nakuha ko na ang pinakahihintay kong kors kard …

Magdilang-anghel!

… at nawala na ang kabang nararamdaman ko.

Katunayan, napatalon ako sa tuwa sa nakita ko.

Maraming maraming salamat po, Prof!